Mevrouw Kraaijenvanger: "Ik kijk uit naar dat wekelijkse telefoontje"

6/4/2021
Wachtend op de bank, op dat ene telefoontje
Mijn naam is mevrouw Kraaijenvanger. Ik ben 78 jaar en weduwe. Ik woon met mijn konijn en vogel en heb 2 dochters. Ik heb altijd een actief leven geleid, gewerkt en gezorgd voor mijn gezin. Nu ik alleen woon, zijn de contacten die ik van daaruit had steeds minder geworden. Het duurde even voordat ik mezelf moest toegeven dat ik mij eenzaam voelde. Dit gevoel werd door de coronatijd ook nog eens versterkt.

Toen ouderenadviseur Aad belde om te vragen hoe het met mij ging, heb ik hem verteld dat ik mij eenzaam voelde. Hij is degene die mij het zetje gaf om hier iets tegen te doen. Hij vroeg mij hoe ik het zou vinden als hij een vrijwilliger zou vragen om mij wekelijks te bellen. Dat vond ik eerst best moeilijk om te accepteren. Ik ben immers altijd gewend geweest om mijn eigen boontjes te doppen. Maar ik dacht, laat ik het nu toch maar doen.

Een paar dagen later belde Ellen. Die belangstellend vroeg hoe het met mij ging. Ik vond het heerlijk om samen te kunnen kletsen en om te vertellen waar ik mee bezig was. Sinds die tijd bellen we wekelijks. Iedere donderdag om 13.30 uur. Om 13.25 uur zit ik al klaar met de telefoon naast mij. Ik kijk echt naar het telefoontje uit.

Ik zou iedereen willen adviseren om aan te geven als je behoefte hebt aan een praatje (of andere hulp natuurlijk). Ik weet dat het moeilijk is om te accepteren dat je niet alles zelf meer kunt, maar het levert zoveel op! Ik ben blij dat ik mij over mijn trots en bezwaren heb heen gezet!